Οι δάσκαλοι του κλαρίνου

 

 Αιγάλεω, Μάρτης του 1985. Μάθημα κλαρίνου στο σπίτι του Τάσου Χαλκιά. Ακούγεται η φωνή του Τάσου να λέει για μένα, ευχαριστημένος από την επίδοση στο όργανο, ότι το παιδί είναι αρκετά μπασμένο. Ωστόσο, λόγω των γεραμάτων του, θα ήταν δύσκολο να συνεχιστούν μαθήματα με μεγαλύτερες απαιτήσεις. (Ήταν η εποχή όπου ο Τάσος είχε σταματήσει να παίζει κλαρίνο και δίδασκε μόνο προφορικά). Ο πλακατζής πατέρας μου άρπαξε την ευκαιρία για λογοπαίγνιο και του είπε πως το παιδί είναι στην ανάπτυξη και θα ψηλώσει.

  • Να πάει στον Φιλιππίδη!,

είπε χωρίς να διστάσει ο Τάσος.

  • Στον γιο του Φίλιππα. Αυτός είναι ο πιο κατάλληλος.

Τον ευχαριστήσαμε και φύγαμε.

Μεσολάβησε η αδελφή της μητέρας μου, η θεία Τσένη,

Read more ...

Από τους κορυφαίους τεχνίτες της παράδοσης, αναμφίβολα, ο πιο φημισμένος. Ένα όνομα που η φήμη του ξεπέρασε κατά πολύ τα γεωγραφικά όρια της γενέτειράς του Ηπείρου αλλά και την εποχή κατά την οποία εμφανίστηκε, διαμορφώθηκε και αναγνωρίστηκε. Ανήκει σε μια γενιά μουσικών που έδρασαν μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες σχετικά με την κατάκτηση και την άσκηση της τέχνης τους.

Ως προς την κατάκτηση του τεχνικού μέρους του οργάνου, η δυσκολία έγκειται στην απουσία οργανωμένης διδασκαλίας - μεθόδου αλλά και στην προστασία του επαγγέλματος του οργανοπαίκτη από το ενδεχόμενο να «προδοθούν» τα μυστικά της τέχνης σε νέους, εν δυνάμει, ανταγωνιστές. Ως σήμερα το ρήμα «κλέβω», στη γλώσσα των οργανοπαικτών σημαίνει διδάσκομαι, δηλαδή ξεσηκώνω με το αυτί ένα σκοπό ή έναν τρόπο παιξίματος. Το όφελος που ασυνείδητα αποκόμιζε ο κάθε εμπειροτέχνης μουσικός ήταν κάτι που πολλοί μουσικοί στον κόσμο και σήμερα θα ζήλευαν. Το προσωπικό ύφος που αποκτάται από τους προσωπικούς τρόπους αντιμετώπισης των τεχνικών και εκφραστικών προβλημάτων. Και, εξαιτίας αυτής της δυσκολίας η κάθε κατάκτηση παίρνει διπλή αξία.

Read more ...