Εργασίες

 

 

xalkiasΑπό τους κορυφαίους τεχνίτες της παράδοσης, αναμφίβολα, ο πιο φημισμένος. Ένα όνομα που η φήμη του ξεπέρασε κατά πολύ τα γεωγραφικά όρια της γενέτειράς του Ηπείρου αλλά και την εποχή κατά την οποία εμφανίστηκε, διαμορφώθηκε και αναγνωρίστηκε. Ανήκει σε μια γενιά μουσικών που έδρασαν μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες σχετικά με την κατάκτηση και την άσκηση της τέχνης τους.
Ως προς την κατάκτηση του τεχνικού μέρους του οργάνου, η δυσκολία έγκειται στην απουσία οργανωμένης διδασκαλίας - μεθόδου αλλά και στην προστασία του επαγγέλματος του οργανοπαίκτη από το ενδεχόμενο να «προδοθούν» τα μυστικά της τέχνης σε νέους, εν δυνάμει, ανταγωνιστές. Ως σήμερα το ρήμα «κλέβω», στη γλώσσα των οργανοπαικτών σημαίνει διδάσκομαι, δηλαδή ξεσηκώνω με το αυτί ένα σκοπό ή έναν τρόπο παιξίματος. Το όφελος που ασυνείδητα αποκόμιζε ο κάθε εμπειροτέχνης μουσικός ήταν κάτι που πολλοί μουσικοί στον κόσμο και σήμερα θα ζήλευαν. Το προσωπικό ύφος που αποκτάται από τους προσωπικούς τρόπους αντιμετώπισης των τεχνικών και εκφραστικών προβλημάτων. Και, εξαιτίας αυτής της δυσκολίας η κάθε κατάκτηση παίρνει διπλή αξία.

Περισσότερα...

Nikos Filipidis kai Kostas Filipidis

Αιγάλεω, Μάρτης του 1985. Μάθημα κλαρίνου στο σπίτι του Τάσου Χαλκιά. Ακούγεται η φωνή του Τάσου να λέει για μένα, ε

υχαριστημένος από την επίδοση στο όργανο, ότι το παιδί είναι αρκετά μπασμένο. Ωστόσο, λόγω των γεραμάτων του, θα ήταν δύσκολο να συνεχιστούν μαθήματα με μεγαλύτερες απαιτήσεις. (Ήταν η εποχή όπου ο Τάσος είχε σταματήσει να παίζει κλαρίνο και δίδασκε μόνο προφορικά). Ο πλακατζής πατέρας μου άρπαξε την ευκαιρία για λογοπαίγνιο και του είπε πως το παιδί είναι στην ανάπτυξη και θα ψηλώσει.

  • Να πάει στον Φιλιππίδη!,

είπε χωρίς να διστάσει ο Τάσος.

  • Στον γιο του Φίλιππα. Αυτός είναι ο πιο κατάλληλος.

Τον ευχαριστήσαμε και φύγαμε.

Περισσότερα...

Λαϊκός πολιτισμός και πολιτιστική κληρονομιά

 

Το έργο τέχνης όταν είναι σπουδαίο ή και αριστουργηματικό ξεφεύγει από τον ζωντανό οργανισμό της κοινωνικής ομάδας, του τόπου και του χρόνου που γεννήθηκε και καλλιεργήθηκε και έρχεται να φωτίσει τον παγκόσμιο πολιτισμό.


Αποτελεί γεγονός ότι με τον όρο «Δημοτική Μουσική» η επικρατούσα ως και σήμερα στην κοινωνία αντίληψη περιγράφει - πάνω κάτω - μόνο ό,τι η σχολική φιλολογία, η ερασιτεχνική και επαγγελματική λαογραφία και τα μαζικά μέσα (με πρώτο και καλύτερο το φωνογραφικό δίσκο) έχουν παρουσιάσει. Δηλαδή μια κενή γραφικότητα ή μια πατριωτική σηματοδοσία. Αυτές οι παρουσιάσεις ευθύνονται για το γεγονός ότι κατά κανόνα, από καλλιτεχνική άποψη, η μουσική αυτή δεν εκτιμάται. Τα δημοτικά τραγούδια είναι συνδεδεμένα περισσότερο με πολλά άλλα και λιγότερο με τη μουσική τέχνη.

Περισσότερα...